od granic swoich. Wtedyto Węgry Krakowa samego dostali czy orężem, czy zdradą mieszczan, to nie wiadomo, ale dalsze ich zapędy wstrzymały zamieszki powstałe wewnątrz ich ziem własnych. Albowiem Salomon podniósł głowę z domaganiami i prawami do węgierskiej korony, a tak Władysław natenczas bawiący się wojną pomyślną w Polsce, wracał żwawo do Węgier zagrożony tron swój ubezpieczyć.
W takich nieszczęśliwościach pogrążony kraj, gdy próżno oczekiwał powrotu Bolesławowego, a żadnej o nim wieści pewnej nie było, a Mieczysław, Bolesławów syn małoletnim był jeszcze, wezwali na tron i obronę krajów, Władysława Hermana, brata Bolesławowego.
Nie można tego powiedzieć, aby Władysław Herman był zupełnie gnuśnym i do rządów niezdolnym, tylko to pewna, że miał głowę za słabą, aby pogodzić ówczasowe okoliczności, i z tylu stron zhardziałych hołdowników do posłuszeństwa przymusić.
Objął berło Władysław Herman r. 1108, a miał wtedy syna nieprawego Zbigniewa. Wszelako aby utwierdzić się na tronie, do którego prawa mógł rościć Mieczysław syn Bolesławów, natenczas w Węgrzech u Władysława króla dojrzewający, a już zacnemi rycerskiemi cnoty sławny, otoż Herman za poradą siostry swojej Świętochny, żony Wratysława króla czeskiego, zaślubił Judytę jej pasierbicę. A zaraz uskromieniem różnego hultajstwa zająwszy się, wewnętrzne rozterki uciszył i buntujące się Pomorzany, jako i Prusaki poskromił.
Ale zaślubiona Judyta długo zamysłowi królewskiemu tamy stawiała, albowiem była niepłodna. A iżby usunąć niezgody małżeńskie, Władysław przed zaślubinami jeszcze wysłał Zbigniewa do Saksonii, do jakiegoś klasztoru, oddaw-