Duchowieństwo wyższe, najwięcej z cudzoziemców naówczas złożone, wielkie sobie, w nagrodę niby krzywdy wyrządzonej, wyjednało prerogatywy i znaczny udział w rządzie. A że podlegało głowie kościoła w Rzymie, toć zawsze stało na zawadzie królom, a interes kraju poświęcało interesowi Rzymu. Owoce gorzkie wyrodziły się mnożnie za Zygmuntowskich czasów. A cesarz Henryk IV, na mocy wszechwładztwa i wolnego światem szafunku, koronę, poniżonej Polski dał Brzetysławowi królowi czeskiemu, synowi swojemu. Ztąd niezgody długie z Czechami i wojny, A Władysław Herman niedołężny, kontentował się książęcym tytułem, którego w pokorze ducha używał do śmierci.
Władysław panował do r. 1102, a przez tak długie panowanie, raz tylko w roku 1098 pobił u Międzyrzyca Pomorzan i Prusaków; o Szląsk dawny traktat z Czechami odnowił, a na końcu podzielił państwo między dwóch swoich synów: Bolesława III i Zbigniewa, o czem w następnej powieści.