Dostał był w lenność od Ottona III Bolesław ziemię Luzacką, i z niej jedynie hołdował Niemcom. Po zawarciu tego pokoju, Luzacyą oddał Bolesław cesarzowi i pretensyi zrzekł się do korony czeskiej, wzamian zyskawszy ustąpienia za Odrą na Pomorzu.
Bolesławto ufundował arcybiskupstwo gnieźnieńskie i biskupstwo krakowskie (w r. 1000), a później płockie, które mazowieckiem nazywano (około r. 1004).
Miał on cztery żony z kolei. Pierwszą Hemildę, córkę miśnieńskiego margrabi; drugą Judytę, córkę Gejzy, węgierskiego króla; trzecią i czwartą Erminildę i Odę, córki Ekkarda margrabi miśnieńskiego i turingskiego. Po trzydziesto-dwóchletniem panowaniu, umarł Bolesław 1025 r. p. n. Ch., a ciało jego przy ojcu pochowane w poznańskim katedralnym kościele.
Długo po nim żałobne harfy żelazne, jęczącą pieśnią dźwięczały, bo syn Bolesławów gnuśny i niegodny ojca następca, rozlegle ziemie potracił i Niemców orężem gnieciony i Prusaków napadami drażniony, nie miał i siły i woli do uchwycenia tak dzielnie berła i miecza razem, jako rodzic jego. Minęło też kilkunastoletnie panowanie jego bezowocnie, ze szkodą nawet narodu. A śmierć jego, co przypadła w roku 1034, była raczej pomyślnością dla narodu. Ale bezkrólewie dokonało zniszczenia wielkiej Bolesławowej potęgi, a harfy Chrobrego zajęczały boleśnie.