sław rozumiał dobrze potęgę prawd Chrystusa i zbawienne ich owoce, a miłość ku królewnie Dąbrówce była tylko okolicznością, co zamiar osnuty w głowie utwierdziła w sile i ku wykonaniu dała moc potężniejszą młodemu sercu.
Jakoż, król Mieczysław nietylko sam ale i naród ochrzcić przyrzeka. Jakoż zaraz w drugiem poselstwie do czeskiego króla o kapłanów prosi do opowiadania nowej wiary, których zaraz Bolesław przysłał mu wraz z córką Dąbrówką.
Przyjął Mieczysław chrzest święty w Poznaniu, roku 964 po narodzeniu Pańskiem. A zachęcony przykładem monarchy naród wszystek, porzucił błędne bożyszcza. Było też już wiele natenczas co chrzest święty oddawna przyjęli i tylko taili się przed zagorzałemi kapłanami pogańskiego obrządku, którzy szczepili między ludem nienawiść ku chrześcianom. Pobożna Dąbrówka przybyła z orszakiem sędziwych matron i dziewic do Poznania, kędy wybudowano pierwszy kościół na jej przyjęcie. Mieczysław dziedziczył po ojcach wziętą od pradziadów surowość obyczaju. Żadnego bogactwa nie było w jego dworze, oprócz żelaza. Za cały przepych na królewskie gody zebrało się wojowników mnóstwo i starców, i młodzieży. Dąbrówka z przepychów ojcowskich wyszedłszy pomiędzy lud co nienawidził zbytku, wcale nie tęskniła za ojczystą ziemią. A cnoty u ludu znalazła wielkie, i pracowitość wytrwałą. Sama nie szczędziła swoich sił i zajmowała się wiary zaszczepionej krzewieniem. Mieczysław fundował wiele kościołów i uposażał ziemiami. Po ożenieniu się z Dąbrówką obyczaj dawny zmienił, przystroiwszy dwór kunsztowniej, bogato złotym i srebrnym kruszcem. On ufundował najpierwsze w Polsce biskupstwo poznańskie (roku 968 p. n. Chr.) a papież Benedykt VI porównał godność jego książęcą z godnością królewską, innych monarchów europejskich.