VI.
 
GODY MIECZYSŁAWOWE.
 
Było to roku 964 po narodzeniu Chrystusa, gdy prawnuk Piastów, Mieczysław, zasiadł na tronie.
Naród Polski dotąd zachodniej Europie mało znany, pojrzał już dumnie po świecie, bo czuł się na mocy do odparcia chciwych zdobyczy Niemców sąsiadów, a missyonarze krążyli też od lat kilkudziesiąt, po wszystkiej jego dziedzinie i opowiadali słowo Boże. A ze słowem Bożem przynosili razem wiadomości o reszcie świata, o starym Rzymie i jego dziejach i jego obyczajach. Krzewiło się bujnie po Lackiej ziemi światło Chrystusowej nauki, jeno jeszcze książę monarcha starej pilnował wiary, odwieczne czcił bogi.
Młody książę Mieczysław, za życia jeszcze ojca swojego, posłyszał o krzewiącej się nowej wierze i obyczaju u Czechów. A król czeski, Bolesław, sławny miał dwór, pełno na nim rycerstwa. Pośród uciech, ćwiczyła się go-