IV.
 
POPIELÓW ZGON.

W lat 550 po narodzeniu Chrystusa Pana, pewniejsze wiadomości poczynają się o Łąckiej ziemi. Mnóstwo od owego czasu imion panujących książąt zostało w ustnem podaniu. Kilku Przemysławów, Wizimirzów, Popielów, z których ostatniego myszy zjeść miały, zrządzeniem boskiem, jakoby karaniem go za otrucie swoich stryjów, którym wydarł dziedziny. O wszystkich owych królach, czy książętach wieści są niepewne, powagą pisma nieutwierdzone. Dopiero od Piasta poczyna się szereg monarchów, których czyny współcześni, kronikarze oświeceńszych ludów, wspominają.
Po śmierci Popiela, ostatniego w swoim rodzie, następcy na tron nie było. I naród w obawie wojen z sąsiadami myślał, kogoby wynieść na tron książęcy, a szło jakoś powoli i bezkrólewie ciągło się rok za rokiem. Był stary obyczaj wybierać zpomiędzy wojowników najzasłużeńszego, a że ubieganie na polu chwały, między wielu rozdzielało rycerską sławę, tak, że dać jednemu berło, byłoby krzywdę drugiemu uczynić; Otoż naznaczano gonitwę, albo kręgu rzucanie, tym, którzyby chęć rządzenia mieli.